پنج شنبه, 02 بهمن 1399

شماره 634مورخ 1 بهمن 1399

پیشنهادی برای شورا و شهرداری هماشهر
از همه‌ی بافت قدیم و کوچه‌باغ‌ها و خانه‌های گنبدی، خشتی، آجری در منطقه‌ی هماشهر هیچ چیز نمانده. جای همه‌ی آن زیبایی‌ها را خانه‌های سقف ایرانیتی و دیوارهای بلوکی و سیمانی گرفته است. همه را تخریب کردند طوری که اگر یک ناشناس از تنها خیابان هماشهر بگذرد، فکر می‌کند کل تاریخچه‌ی این روستاهای به هم پیوسته در منطقه قهستان سیرجان، نهایت به بیست سال قبل برگردد!
از همه‌ی آن خانه‌های قاجاری زیبا، مانده فقط همین بادگیر و یک برج خشتی که آن طرف‌تر از این بادگیر در کنار حسینیه‌ی قدیم سعادت‌آباد قرار دارد.
این عکس و این متن را در اینجا منتشر نمی‌کنیم که فردا وارثان ملک از ترس تملک میراث فرهنگی بروند شبانه تخریبش کنند. بادگیری را که سال‌ها بی‌مهری را تحمل کرده و سرپا مانده. نه. خیال‌تان راحت. میراث فرهنگی کشور و به ویژه استان ما بی‌رمق‌تر از این حرف‌هاست.
این ستون را فقط برای تاریخ می‌نویسیم که در آینده فعالان فرهنگی و مذهبی هماشهر نگویند ما نفهمیدیم و چرا کسی هم به ما نگفت که یک نمونه از معماری اهالی قدیم منطقه را برای یادگار نگه داریم.
این بادگیر با ارزش تنها بازمانده انبوه خانه‌ها‌ی گنبدی‌ئی‌ست که در مجاورت حسینیه‌ی قدیم سعادت‌آباد وجود داشت. شورا و شهرداری هماشهر می‌توانند در راستای عمل به مسوولیت فرهنگی خود، با خرید این خانه از وارثان، هم دستی به سر و روی این بادگیر بکشند و آن را برای یادگار از گذشتگان به طور اصولی مرمت کنند و هم می‌توانند زمین اطراف این یادگیر را به اضافه برج خشتی تبدیل به مکانی فرهنگی برای هماشهر کنند.
دوستان باور کنید که اگر این سال‌ها خبرهای خوبی از آن منطقه مخابره نمی‌شود، فقط و فقط به خاطر بی‌توجهی به توسعه‌ی متوازن است. اینکه منطقه‌ای از نظر کمیت رشد پیدا کند و جمعیتش افزوده شود اما ساکنان فکر کنند که به هویت تاریخی خاصی متصل نیستند و امکانات فرهنگی‌ئی هم به آن‌ها داده نشود.

ضمیمه این شماره