کم کم به سیزدهمین جشنواره ملی موسیقی نواحی ایران نزدیک می ‌شویم به گفته احمد صدری دبیر سیزدهمین جشنواره ملی موسیقی نواحی، به جز استان کرمان که طی سال های گذشته میزبان برگزاری جشنواره موسیقی نواحی بود، یک استان دیگر نیز برای میزبانی از دوره سیزدهم جشنواره موسیقی نواحی اعلام آمادگی کرده که قرار است از سوی ستاد جشنواره موسیقی نواحی این موضوع بررسی و به زودی تصمیم نهایی در این رابطه گرفته شود. این خبر در موقعیتی منتشر شده است که فضای موسیقی سیرجان در مفلوک ترین حالت ممکن خودش قرار دارد، فضایی که حتی قبل از بیماری کرونا نیز سوت و کور بود. سیرجان سال گذشته یکی از شهرستانهای میزبان در استان کرمان بود که به حق با توجه به داشتن انجمن موسیقی و توانایی های بالقوه شهرستان می ‌توانست عملکرد رضایت بخش تری از خود به جای بگذارد. در پی این عدم توانایی برای میزبانی احتمالی امسال، سخن تازه با چند تن از اهالی موسیقی سیرجان و مسوولین ذیربط گفت و گو کرده است که در پی می آید:
به پیش کسوتان اهمیت نمی دهند
احمد انصاری یکی از پیشکسوتان هنر پنجم در باب مشکلات فضای موسیقی سیرجان در گفت و گو با خبرنگار ما چنین گفت: مشکلات موسیقی به مسوولین اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی سیرجان بر می گردد.  به این دلیل که متاسفانه به پیشکسوت ها اهمیت نمی دهند. اولین شهری درتمام ایران که درسال ۶۵ کنسرت اجرا شد، سیرجان بود که برنامه ای بود با همکاری دوستان پیشکسوت انجام دادیم ولی متاسفانه طی چند سال اخیر آموزشگاه‌های موسیقی توسط افراد غیرحرفه ای تاسیس شده و مشخص نیست چه کسی و بر طبق چه اساس نامه ای به آنها مجوز می دهد، در صورتی که در گذشته برای گرفتن مجوز آموزشگاه موسیقی باید هفت خان رستم را می گذراندیم.
جوان‌‎ترها دنبال سازهای غیر ایرانی هستند
انصاری افزود: با دیدن اوضاع موسیقی شهر فقط غمگین می شویم ولی کاری از دستمان ساخته نیست.  جوان ها تقصیر ندارند که به دنبال سازهای غیرایرانی هستند زیرا در خانواده به ساز و نوای ایرانی اهمیت داده نشده است. اگر هرماه یک اجرای موسیقی اصیل ایرانی داشتیم، قطعاً سلایق نسل امروز هم تغییر می کرد. خنده دار است که با من برای آموزش گیتار تماس می گیرند و وقتی می پرسم؛ چرا گیتار را انتخاب کردید، می گویند: مگر غیرازگیتار ساز دیگری هم داریم؟!!! تنهاچیزی که می توانم بگویم فقط افسوس ...
سیرجان موسیقی خاصی ندارد
پس از خراسان بیشترین کاربرد دوبیتی در اشعار عامه مردم کرمان دیده می‌شود، یکی از آنها شَرمه خوانی است، شرمه؛ عنوان ترانه‌های محلی است که در سیرجان به مناسبت های مختلف به خصوص در آیین‌های کاشت و برداشت محصول با مضامینی چون عشق، درد و رنج خوانده می شود. خواندن این آوازها که به طور معمول با اشعار فایز دشتستانی و باباطاهر همراه است شباهت زیادی با آوازهای دشتستانی در جنوب ایران دارد که استفاده از این آواها توسط هنرمندان سیرجانی برای جشنواره موسیقی نواحی ایران می تواند حائز اهمیت باشد.
انصاری در مورد موسیقی محلی چنین گفت: سیرجان موسیقی خاصی مثل جیرفت یا کهنوج ندارد.  فقط سرنا و دهل هست که همه جای ایران داریم. با تلاش بسیار از هنرجویان خودم گروهی تشکیل دادم که در آبان گذشته به مدت سه شب اجرا داشتیم، قراربود در کرمان هم این اجرا تکرار شود که به دلایلی لغو شد. مساله دیگر این است که هنرمندان جوان هرکس ساز خودش را می زند. احترام به بزرگترها از بین رفته است. کنار نیامدن هنرمندان جوان با یکدیگر مشکل اساسی است که اگر به همین روال پیش برود، دیگر در سیرجان گروه منسجمی تشکیل نمی شود. البته کم کاری مسوولین هم مزید برعلت شده است. اگر اداره ارشاد همت می کرد و از پیشکسوت ها حمایت می شد و به آنها اختیاراتی  می دادند، بنده قول می دهم که  سیرجان مثل قبل جایگاه نخست خودش را دوباره بدست می آورد.
حمید زیدآبادی در این زمینه چنین بیان کرد: سیرجان موسیقی فولکلور قابل قیاس با موسیقی خراسان، لرستان،آذربایجان، کردستان، مازندران، گیلان،بلوچستان وفارس ندارد.  درسال 90درمعیت مهری موید محسنی، مظفر ابراهیمی و محمدرضا خان اقایی درجشنواره آوا ونواها درتهران شرکت کردیم موسیقی وترانه های فارس و منطقه اطراف شیراز را اجرا کردیم به نظرم از غنای موسیقی محلی برخوردار نیستیم یا حداقل بنده ازآن مطلع نیستم.
تعدادی دوبیتی قدیمی هم که وجود دارد در زمان اجرای ملودی ها تکراری و خسته کننده است یعنی اگر۳۰ دقیقه اجرا شود یکنواخت است و هیچ فراز و فرودی ندارد.   درضمن درجامعه ما اصالت ازبین رفته است. وقتی جوانان حاضر نیستند لباس محلی‏شان را بپوشند و اجتناب می کنند و همچنین به زبان محلی حرف نمی زنند که مسبب آن رسانه ای مثل رادیو وتلویزیون است که بیشترین صدمه و ضربه را به گویش ها و زبان های محلی زده است. امیدی به غنای موسیقی فولکلور در سیرجان نیست.
کاشته ای نداشته ایم که برداشت کنیم
این فعال حوزه موسیقی سیرجان در ادامه بحث نسبت به عدم پیشرفت موسیقی سیرجان چنین گفت: شوربختانه یا خوش بختانه مدتی است ازموسیقی شهرم چندان اطلاعی ندارم.  اما آن چیزکه عیان است چه حاجت به بیان است. مگرموسیقی ایران پیشرفت کرده است که سیرجان نیز در پی آن پیشرفت کند. موسیقی تکلیفش مشخص نیست، چه انتظاری از پیشرفت آن می رود. موسیقی ما در دنیا هیچ جایگاهی ندارد و به اندازه انگشتان یک دست، هنرمند مطرح نداریم. چه توقعی است موسیقی سیرجان پیشرفت کند در فضایی که هنرستان موسیقی، آکادمی، استاد، پول و پشتوانه و از همه مهم تر مسوولان دلسوز و با جسارت نداریم، کاشته ای نداریم که انتظار برداشت داشته باشیم. تعدادی مستعد داریم که  اگر بارور شوند بعد از مدتی سرخورده و افسرده می شوند. نه کاری نه درآمدی خواهند داشت، موسیقی علمی است که شرایط خاص خودش را می خواهد ومتاسفانه هیچکدام از شرایط را نداریم.
متاسفانه هنر موسیقی  این روزها دلسوزی ندارد
معین شریف پور؛ مدرس تار و سه تار که از کودکی موسیقی را به طور حرفه ای دنبال می کند و در گروه‌هایی چون بیگاه، صهبا و مهرگان فعالیت داشته است. در رابطه با فضای موسیقی سیرجان در ادامه این بحث چنین عنوان کرد: بنظرم مردم سیرجان امروزه از مشکلات پیش روی  هنر موسیقی مطلع هستند درک می کنند و
متاسفانه موضوعی  که بسیار شاهدش بودم این است که مشکلات برای عده ای سودجو آب گل آلودی است برای ماهی گرفتن. اما از طرفی خوشبختانه در سیرجان نوازنده ها و مدرس های عالی وجود دارد که در آموزشگاه هایی که مجوز رسمی  و معتبر دارند فعالیت دارند. یک سری مکان ها  هم هست که به نام آموزشگاه بدون مجوز رسمی فعالیت می کنند و طبیعتاً سطح آموزش هم در آن مکان ها پایین است.
کشمکش بین انجمن موسیقی و اداره ارشاد
 امین ایران نژاد؛ جوان ترین عضو هیات رییسه انجمن موسیقی سیرجان در رابطه با مشکلات پیش روی انجمن چنین گفت: انجمن سیرجان در حدود۳ سال پیش با پنج عضو هیئت رئیسه تشکیل شد که هنرمندانی در طول این سه سال، مدتی عضو شدند و بنا به مشکلاتی از انجمن استعفا دادند. هنرمندان موسیقی از نظر نداشتن مجوز مشکلی ندارند و بیشتر کم‌کاری آنها به خاطر مشکلات اقتصادی است. زیرا تهیه کننده خوب نداریم و نسبت به مجوزها و برگزاری کنسرت ها دید تخصصی وجود ندارد و مردم آن را به دید بنگاه درآمدزایی می بینند. این امر نظارت دقیقی را می طلبد که یا اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی باید مستقیماً ورود پیدا کند و یا اینکه اختیارات نظارت را به انجمن موسیقی واگذارد.
 اعضای انجمن نیز از همین دلخور هستند و انگیزه فعالیت ندارند چون انجمن صرفاً یک اسم در سیرجان دارد و هیچ گونه اختیاری ندارد، عدم نظارت و دخالت انجمن در جشنواره ها را نیز هست همانطور که می‌دانید؛ در یک جشنواره قطعاً قسمتی از برنامه ها به موسیقی گره می‌خورد اما متولیان امر هیچ وقت از نظرات انجمن موسیقی استفاده نمی‌کنند زیرا انجمن موسیقی است که می تواند موسیقی در خور یک برنامه فرهنگی اجتماعی را تعیین کند و اداره ارشاد باید این مهم را مطالبه کند و سوال من از مسوولین اداره ارشاد این است؛ آیا انجمن موسیقی را به رسمیت زیرمجموعه خود قبول دارد؟ اگر به رسمیت قبول دارد؛ چرا اختیارات فضای موسیقی سیرجان را بر عهده انجمن نمی‌گذارد؟ هدفش از تاسیس انجمن موسیقی چه بوده است؟
انجمن موسیقی متحد باشند
محسن  چاراختر؛ معاونت فرهنگی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی در پاسخ به سوالات عضو انجمن موسیقی سیرجان چنین گفت: انجمن از نظر اداره ارشاد به رسمیت شناخته می‌شود و از فعالیت‌های اعضای آن حمایت می کند اما گلایه ای از انجمن داریم حدود سه سال است این انجمن راه اندازی شده اما بین اعضای آن اختلافات بسیاری وجود دارد و این اختلافات عدم وحدت را بین‏شان پدید آورده است که باعث شده جلسه‌ای با حضور هر پنج عضو در این سه سال تشکیل نشود، هیچ گونه طرحی به اداره ارسال نشود و در بازرسی ۲ سال پیش برخی از این اعضا شرکت کردند. حتی در صدور مجوزها، مدیریت انجمن محمدرضا توکلی را همراهی نکردند و تنها عضو فعال انجمن در حال حاضر آقای توکلی است. اداره ارشاد سعی دارد با همه هنرمندان در تمامی حوزه های هنری تعامل سازنده داشته باشد و در ادامه تلاش و رغبت خود هنرمندان نیز مهم است که با روحیه پویا و مطالبه گر به اداره ارشاد مراجعه و با تشکیل جلسات طرح‌های خود را مکتوب کنند.
وی افزود: مکان مورد نظر انجمن موسیقی در اداره ارشاد تجهیزشده اما برخی از اعضای آن حتی این مکان را هم ندیده اند چه برسد به اینکه جلسه ای تشکیل دهند این در حالی است که محل تمرین های انجمن نمایش سیرجان  از ۱ به ۶ عدد افزایش یافته است و این فقط به دلیل پویا بودن فعالان حوزه تئاتر سیرجان است