جاده‌ی بی متولی
حفظ سلامت جان انسان‌ها در همه جای دنیا مهمترین دغدغه مسوولین است تا جایی که مشاهده می‌کنیم کوچکترین سانحه‌ای و کمترین تلفاتی منجر به استعفای مسوول مربوطه می‌شود اما در ایران وقوع هر سانحه‌ای منجر به قول پیگیری از سوی مسوول مربوطه می‌شود که این پیگیری‌ها هم از دولتی به دولت دیگر و از وزیری به وزیر دیگر منتقل می‌شود، برخی جاده‌های اطراف سیرجان اصول جاده سازی و مهندسی رعایت نشده و همین امر باعث بروز برخی تصادفات می‌شود. یکی از این جاده های خطرساز، جاده دوطرفه سیرجان به نیریز است. جاده‌ای که به علت وجود شرکت‌های منطقه گل‌گهر در آن جزو یکی از پر ترافیک‌ترین جاده‌ها می‌باشد و رفت و آمد در این جاده پر ترافیک خطرات زیادی دارد و سالیان متمادی است که در این جاده حوادث رانندگی منجر به فوت و جرح زیادی شده است اما با توجه به اینکه جاده سیرجان به شیراز از بعد نیریز کلا دوبانده شده هنوز این قسمت از جاده (حدفاصل دوراهی گل گهر تا قطروییه و نیریز) دوبانده نشده است. در این رابطه صحبت های مسوولین مربوطه را جویا شدیم که در ادامه می آید:
رییس اداره راه و ترابری می‌گوید: فرمانداری مقصر است، فرمانداری می‌گوید: محیط زیست و محیط زیست هم می‌گوید: اصلاً ما کاره‌ای نیستیم بروید از استان فارسی‌ها بپرسید. ما ماندیم و این جاده‌ی بی صاحب و جان هزاران هزار آدم که روزانه در آن تردد می کنند.
محیط زیست فارس مانع انجام کار شده است
رضایی؛ رییس اداره راه و ترابری می‌گوید: محیط زیست فارس مانع انجام کار شده و اجازه نداده است که کار پیشرفت کند. این منطقه در تقسیمات کشوری در حوزه سیرجان است اما متأسفانه محیط زیست فارس تقسیماتش منطبق با تقسیمات کشوری نیست و مانع این کار شده است. وی در ادامه گفت: ما کاری به تقسیمات نداریم این جاده جزو کشور ماست آن افرادی که از اینجا گذر می‌کنند هم وطن ما هستند که اصل قضیه این است که باید با این دیدگاه به این موضوع نگاه کنیم که جلوی طرح توسعه راه که یک قضیه شریانی هم هست گرفته شده حتی الان که معدن نیریز و قطروییه هم دارد از گل‌گهر تغذیه می‌شود، غیر استاندارد بودن این جاده منجر به تلفات جاده‌ای می‌شود.
رییس اداره راه و ترابری در ادامه افزود: اداره راه به عنوان بهره بردار است و ما بعد از ساخت جاده را تحویل می‌گیریم و در ساخت آن هیچ نقشی نداریم نامه‌نگاری هایی کردیم اما پیگیری نشده به دلیل اینکه ما متولی نبوده‌ایم و تصمیم با مسوولین استان و حتی کشوری است
انطباق نداشتن مرز سیاسی جغرافی با مرز محیط زیستی استان فارس
بیگلری؛ معاون عمرانی فرمانداری در این باره گفت: حفاظت محیط زیست چهار منطقه دارد، دو منطقه به عنوان پارک ملی و دو منطقه دیگر به عنوان منطقه حفاظت شده، این مناطق حفاظت شده که یکی شکار ممنوع و در حوزه سیرجان به اسم گودغول است و دیگری که از اهمیت بیشتری هم برخوردار است به نام بهرام گور که این منطقه‌ای حفاظت‌شده بین شهر نیریز و قطرویه واقع شده است. اهمیت این منطقه به جمعیت قابل توجه گورخر ایرانی ساکن در آن است. مشکلی که در این جا وجود دارد انطباق نداشتن مرز سیاسی جغرافی ما با مرز محیط زیستی استان فارس است و این اختلاف باعث شده که منطقه حفاظت شده بهرام گور که در تقسیمات کشوری در حوزه ماست در مرز محیط زیستی منطقه حفاظت شده استان فارس واقع شود.
یک جاده هم از طرف شرکت ساخت استان کرمان احداث شد به طول حدود چهار کیلومتر یعنی ادامه مسیر باند دوم سیرجان قطروییه که این جاده چهار کیلومتر آماده بهره‌برداری است، مانده قسمت انتهایی که اتصال پیدا می‌کند با جاده قدیم سیرجان قطروییه که در منطقه حفاظت شده بهرام گور واقع شده است، ظاهراً مناطق حفاظت شده یک دستورالعمل‌های سخت‌گیرانه‌ای دارند و امکان فعالیت عمرانی در آن نیست به هر حال این موضوع بایستی توسط سازمان محیط زیست حل و فصل شود، چیزی که وظیفه ما بوده است ما به مدیرکل محیط زیست استان ارجاع داده‌ایم و پیرو ارجاع ما این موضوع پیگیر شد و قرار بر برگزاری جلساتی شده است که این مشکل حل شود.
منطقه حفاظت شده بهرام گور تحت مدیریت استان فارس
روابط عمومی اداره محیط زیست سیرجان گفت: مرزهای محیط زیست از مرزهای سیاسی تبعیت نمی‌کند و منطقه حفاظت شده بهرام گور تحت مدیریت استان فارس است و این منطقه وسعتش بیشتر مرز سیاسی استان فارس است لاجرم برای یکپارچه شدن مدیریت این منطقه کل مدیریتش به استان فارس است من فکر می‌کنم از طریق استان فارس پیگیری کنید به نتیجه میرسید چرا استان کرمان در این قضیه تصمیم گیرنده نیست.
اینطور که از شواهد پیداست کسی قرار نیست جوابگوی این مشکل بزرگ باشد در همه جای دنیا پیشرفت‌های عمرانی زیادی در کنار مناطق محیط زیستی انجام شده است همان قدر که محیط زیست مهم است صد البته که جان مردم از آن مهم‌تر است، توسعه عمرانی این جاده گره‌ای نیست که مسوولین ما با دندان به جان آن افتاده‌اند و به یکدیگر پاس می‌دهند باید جان چند نفر دیگر به خطر بیافتد تا شاید مشکلی حل شود؟