بن‌بست «وفاق» با مخالفان اینترنت

بهارنیوز: ۴۰ روز از آتش‌بس می‌گذرد و اینترنت هنوز وصل نشده است. رییس شورای اطلاع‌رسانی دولت در همین حین می‌گوید که دولت می‌خواهد اینترنت را وصل کند اما درباره این مساله اختلافاتی وجود دارد که رییس جمهور نمی‌خواهد آن‌ها را تبدیل به دعوا کند. این گفته‌های «الیاس حضرتی» دقیقاً ریشه ناکامی دولت «مسعود پزشکیان» در دستیابی به وعده‌های ریز و درشتش در حوزه اینترنت را نشان می‌دهد.
زمانی که او رئیس جمهور شد نام دولت «وفاق ملی» را برای کابینه‌اش انتخاب کرد اما تنها چند ماه پس از حضور پزشکیان در پاستور، آنقدر پسوند «ملی» در کنار وفاق، تهی از معنا به نظر می‌رسید که خود به خود از ادبیات عمومی حذف شد و «وفاق» به تنهایی جای آن را گرفت. زمان زیادی نیاز نبود تا «ملت» که قاعدتاً باید بزرگترین منتفِع از وفاق ملی باشد، متوجه شد آنچه منظور رئیس دولت چهاردهم از «وفاق» است، بیشتر از آنکه متمرکز بر وفاق میان دولت و ملت باشد، ناظر بر هم‌بستگی میان گروه‌های سیاسی است.
مشکل اما جایی خود را نشان می‌دهد که دیدگا‌‌ه‌های این گروه‌ها در بسیاری از موارد به وضوح در تضاد با خواست و حق عمومی ملت در زمینه اینترنت است. با این اوصاف شکی نیست که بسیاری از خواسته‌های متضاد ملت و این گروه‌ها، قابل جمع نیستند، حتی اگر پزشکیان و کابینه‌اش شب و روز مانور «وفاق»‌ بدهند. مهم‌ترین مصداق این جمع‌ناپذیری که این یادداشت بر آن تمرکز دارد، مساله اینترنت است.
طبق گفته رییس شورای اطلاع‌رسانی دولت، پزشکیان در کمپین انتخاباتی‌اش هیچ‌گاه «وعده» نداد، به جز سه مورد که یکی از آن‌ها مساله اینترنت و فیلترینگ بود. او تیرماه ۱۴۰۳، در میانه کارزار انتخاباتی‌اش، در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر) نوشت:
«تضمین می‌دهم تمام دولت در برابر گشت‌های اجباری، فیلتر کردن و فیلترشکن بازی و فشارهای بیرونی در همه جلسات و تمام قد بایستد.» حال حدود ۹ ماه از آن زمان می‌گذرد و حتی مشکل اصلی اینترنت کشور هم عقب‌گرد کرده و از رفع فیلترینگ به بازگشایی اینترنت رسیده است. و در کمال ناباوری خود دولت ابایی از این ندارد که بگوید پروژه «وفاق» را به مطالبات مردم ترجیح می‌دهد. سخنگوی دولت، شهریورماه سال گذشته نمک روی زخم کاربران پاشید و حرف‌هایی زد که تنها یک معنا می‌داد: «می‌توانیم اما نمی‌کنیم چون وفاق مهم‌تر است.» او گفته بود: «رییس‌جمهور، رییس شورای عالی فضای مجازی هستند و قاعدتا می‌‌توانند دستوری موضوع را حل کنند اما نگاه دولت، نگاه وفاق و پذیرش موضوعات است.»