از تندرو‌ها نترسید؛ وقت ایستادن کنار مردم است
روزنامه آرمان ملی نوشت: دولت به‌عنوان مجری امور قدرت این را دارد که زمینه مساعد و تجهیزات مناسب برای ساخت دیوار اتحاد ملی را تهیه کند و بدنه دیوار را با بدنه دولت همپوشان کرده تا با فداکاری جلوی تنش‌های اصلی را بگیرد و آنجاست که کل جامعه و به‌خصوص جوانان ایران که هیچ قدرتی توانایی مقابل با آنان را ندارد، بطن این دیوار را مستحکم کرده و هرگونه تنش وارده را از بین خواهند برد.
نکته کلیدی این است که دولت، سیاستگذاران و مسوولان دلسوز، از مقابله با تندرو‌ها و تندروی‌ها نترسند و فضا را برای حضور جوانان در ساختار‌های اجرایی کشور فراهم کنند. در این شرایط دولت و جوانان می‌توانند بدنه و بطن دیوار اتحاد ملی را با چنان استحکامی بنا کنند که هرگونه برخورد با این اتحاد در قالب یک نیروی قدرتمند به خود تندرو‌ها بازگردد و چنان ضربه‌ای به آنان وارد کند که فکر بی‌قانونی و معرکه‌گیری از سرشان بیرون برود و مجبور شوند به خواسته‌های شرعی، قانونی و عرفی جامعه تن دهند.
مشکل اصلی اینجاست که دولت در ابتدای راه مقابله با تندروی‌ها قرار دارد و بدون اینکه از آحاد جامعه و مخصوصا جوانان برای بهینه کردن ساختار دولت بهره ببرد، می‌خواهد با نیرو‌های قدیمی و ساختار‌های شکننده در مقابل ساختارشکنان تندرو بایستد. گام اول دولت برای ایجاد دیوار قوی و مستحکم اتحاد ملی باید تحقق خواسته‌های حداقلی جامعه باشد به‌طوری که مشکلات انرژی و اینترنت از ذهن جامعه فراموش شوند و مردم در زندگی روزمره خود بهبود محسوس شرایط اقتصادی را به چشم ببینند.
در گام بعدی، دولت باید با آغوش باز به استفاده از نیرو‌های جوان در بدنه و بطن خود بپردازد و از آنان در تصمیم‌گیری‌ها به‌طور مستقیم و علنی استفاده کند تا به همین سبب نیرو‌های تندرو و خودخواه از ساختار‌های سیاستگذاری حذف و تصفیه شوند و خللی در ساختار محکم دیوار اتحاد ملی ایجاد نشود. در گام نهایی، خود دولت باید بدنه این دیوار را تشکیل دهد تا همگان به چشم ببینند که مردان سازندگی و اتحاد، به پشتوانه جوانان، هرگونه نیروی تفرقه برانگیز داخلی و خارجی را با اتحاد دولت و مردم دفع خواهند کرد.
تندروها خود را تافته جدا بافته می‌دانند
محمدصادق جوادی‌حصار، فعال سیاسی اصلاح‌طلب، درباره برخی اظهارات تندروها علیه تیم مذاکره‌کننده گفت: معتقدم که از این مرحله، کشور از اینکه این افراد نصیحت شوند و از آن‌ها پرسشگری درباره این موضوعات شود، عبور کرده است. بارها و بارها، از شخص رهبری عزیز تا پایین‌ترین مقامات کشور، تأکید شده است که به مذاکره‌کنندگان و خادمان این کشور، چه در دوره‌های گذشته و چه اکنون، اهانت نکنند. این افراد مأموریت خود را انجام می‌دهند؛ این‌ها سربازان مذاکرات ایران هستند؛ یک سرباز پای لانچر است و یک سرباز پای میز مذاکره است و نباید مورد اهانت قرار بگیرند.
وی ادامه داد: متأسفانه عده‌ای گوش‌شان به این حرف‌ها بدهکار نیست. کاسه داغ‌تر از آش شده‌اند این‌ها خود را تافته جدابافته می‌دانند. همیشه با ساز مخالفت با جریان عمومی، تلاش می‌کنند خود را متمایز و متفاوت از جامعه نشان دهند.
مذاکره به معنای خوش‌وبش کردن با دشمن نیست
این فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفت: به نظر من، بهترین روش برخورد با این‌گونه رفتارها، کم‌توجهی و بی‌توجهی است. باید از کنار این‌ها رد شد. ملت و کشور نمی‌تواند معطل این افراد بماند. ما برای دستیابی به اهداف خود به همه ابزارها نیاز داریم. یکی از این ابزارها، مذاکره است. مذاکره با اتکا به قدرت نظامی، امکانات لجستیکی، پشتیبانی و حمایت ملی انجام می‌شود. مذاکره به معنای خوش‌وبش کردن با دشمن نیست. آقای جلیلی و بسیاری از دوستان ایشان سال‌ها مذاکره کردند. در دولت آقای رئیسی هم مذاکره کردند. چرا در آن زمان این دوستان مخالف مذاکره نبودند؟ مشکل این است که این‌ها می‌خواهند هر کار خوبی را خودشان انجام دهند؛ البته بلد هم نیستند که انجام دهند.
وی ادامه داد: مشکل این است که هر امکانی در اختیار این افراد قرار گرفت، آن را ضایع کردند. هر فرصتی در اختیارشان قرار گرفت، آن فرصت را از بین بردند و اکنون هم در حال ضایع کردن این فرصت مهم ملی که در سایه شجاعت‌ها، رشادت‌ها و حضور ملت ایران در دفاع حماسی به دست آمده است، هستند. من یک بار هم اعلام کردم که اگر هر کسی به میدان آمد، به این معنا نیست که مخالف مذاکره است. این‌گونه نیست. قطعا همه کسانی که در میدان حضور دارند، مخالف مذاکره نیستند. آن‌ها مخالف ضایع شدن حقوق ملت ایران هستند و هر روشی که موجب تضییع حقوق ملت شود، باید با آن مخالفت کرد.
این فعال سیاسی اصلاح طلب تأکید کرد: بنابراین باید از افراط و تفریط دست برداشت و سرنوشت کشور را به عقلای کشور سپرد.